Recensie: Stieg Larsson – De vrouw die met vuur speelde

de vrouw die met vuur speelde

‘De vrouw die met vuur speelde’ is het tweede deel van de Millennium Trilogie van de inmiddels overleden Zweedse auteur Stieg Larsson. Met het eerste deel, ‘Mannen die vrouwen haten’, won hij in 2005 de Glazen Sleutel, de prijs voor de beste Scandinavische misdaadroman.

Het blad Millennium van Mikael Blomkvist en Erika Berger staat op het punt om met een opzienbarende onthulling te komen over vrouwenhandel in Zweden. Dan wordt de journalist die aan het thema werkt vermoord evenals zijn vriendin die een scriptie schreef over hetzelfde onderwerp. Het wapen dat op de plaats van de misdaad wordt gevonden is van advocaat Nils Bjurman. Hij wordt ook dood gevonden in zijn appartement. Wanneer er vingerafdrukken van Lisbeth Salander op het wapen worden gevonden begint een klopjacht.

Mikael kan niet geloven dat Lisbeth de moorden heeft gepleegd en begint zijn eigen onderzoek. Hij komt steeds meer te weten over het verleden van Lisbeth en probeert alle puzzelstukjes in elkaar te passen. Mikael houdt de politie deels op de hoogte van zijn onderzoek om ervoor te zorgen dat zij de klopjacht op Lisbeth stoppen en op zoek gaan naar de echte dader.

Dit vuistdikke tweede deel is even boeiend als het eerste. Het is wel opletten geblazen want je volgt niet alleen Lisbeth en Mikael apart, maar ook het onderzoek van de politie. Geen boek om twee pagina’s van te lezen en vervolgens te gaan slapen want daar is het verhaal te omvangrijk voor. Lekker een paar uurtjes voor uit trekken zodat je er volledig in kunt duiken. Mijn gedachten gaan al uit naar het laatste deel, ‘Gerechtigheid’ en ben ik daar ook doorheen dan natuurlijk op naar Jens Lapidus. Maar eerst vanavond naar de bioscoop om de boekverfilming van ‘Mannen die vrouwen haten’ te zien!

Signatuur, 2008
Waardering: *****
ISBN 978 905 672 1770

Ook de Boeken.blogo.nl
nieuwsbrief ontvangen?
Like onze Boeken.blogo.nl pagina op facebook:
Reageer via Facebook Reageer

5 reacties

  1. Toen ik dit boek uit de kast van mijn moeder pakte en begon met lezen kon ik niet meer stoppen.
    Het is echt een geweldig boek met veel details. Ik verzonk gewoon in het verhaal. Het is het waard om het boek te kopen, veel lees plezier.

  2. Prachtig boek. Maar bij absurde vergelijkingen moet staan
    (a+b)(a-b) = a2 – b2 en niet a2 – b2 + 1

  3. Ik vond het boek wat traag op gang komen, maar uiteindelijk leest het als een trein. Wat me wel irriteert aan de scrhijfstijl van Larsson zijn al die merknamen en types van van alles: iBook, PowerMac met 300 gb en 1000 MB werkgeheugen, Ramlösa pet fles, Palm Tungsten T3 handcomputer.

    Ik ben zelf ook fervent Apple gebruiker en Larsson blijkbaar ook, maar ik vind het niets toevoegen.

  4. Ben halverwege het boek. Meestal leest het lekker weg, maar soms komen zaken aan de orde die nauwelijks relevant lijken. De waslijst aan merknamen die Egbert noemt, irriteert me mateloos. Zoeken op http://www.google.com, mailen met Eudora, encrypten met whatever, en dan nog een heleboel iBooks, Ipods en ander Apple spul. De schoorsteen moest ergens van roken denk ik dan. Storend is het wel.

  5. Ja, die paginalange rijen feitjes en merknamen irriteren mij ook, voegen niets toe. Verder goed boek, maar zonder dit maar half zo dik.

Laat een reactie achter