Franca Treur, Dorsvloer vol confetti, Prometheus, Amsterdam 2010.

Hierbij zou ik graag willen reageren op dit boek, het is een mooi en luchtig geschreven boek, het past bij de leeftijdsgroep van 12 jarigen, vroeg wijs en soms klein en groot tegelijk, naar mijn gevoel is het een kinderboek, ware het niet dat het thema dat aangesneden wordt iets voor volwassenen is: een geloofsleven dat slechts nog aan de buitenkant beleefd wordt, er is geen geloofsgesprek tussen ouders en kinderen en tussen leraar en leerlingen..krampachtig is er dan toch een poging van oma naar..en in het bezoek van ouderlingen naar..het blijft bij gezag en eenrichtingsverkeer, het blijft ook veelal bij vormendienst, d.i. een slechts uiterlijk doen van het geloof, je proeft in het boek ook de typisch calvinistische sfeer: alles wordt bekeken, besproken, gewikt en gewogen en daarna afgebroken..nu ja, men heeft ook geen tv. en dan is er gelukkig nog de priet praat over en aangaande familie, buren, gemeenteleden, dominee en zijn vrouw..heel raak geschreven..heel juist weergegeven..de lezers uit eigen kring als ook buitenstaanders krijgen hierdoor een goed beeld van hoe het in het (niet enkel)Zeeuwse boerenbedrijf-geloofsleven aan toegaat..de spiegel wordt gelovigen voorgehouden en dat luchtig vanuit de optiek van een kind..welk welke lezer dan ook een spiegel voorhoud.

Bij en na het lezen hoop je dat er discussie mag komen en zijn door dit boek tussen en onder de volwassenen-kinderen-school-kerk, in de eigen kring van wat is ons geloof eigenlijk en nog, slechts dogma-leer of is er meer..waarom kerkverlating bij de jongere generaties, moeten we de oorzaak louter en alleen zoeken bij de tv, popmuziek en nu ook internet of is het om het gebrek aan geloofsgesprek? kunnen we de kerkverlating slechts nog ondervangen door een natuurlijke aanwas-door de grote gezinnen-!, is en blijft geloof..hoe goed en warm het eigen nest- beschermd uiteindelijk niet toch een ‘genadezaak’, en dus afhankelijk van God? hoe belangrijk is de vormendienst bij dit alles in de geloofsoverdracht, kan geloofsoverdracht wel? hoe wel en niet? Laten ouders/opvoeders voorzichtig en gevoelig met hun door God gegeven kinderen omgaan biologisch als geestelijk-geloofsmatig…en dus het gesprek zoeken en dus niet alleen afschuiven op dominee, school en grootouders..het nest (familie) is en blijft voor de geloofsopvoeding, het vertrekpunt en dus belangrijk maar dat niet alleen..het gesprek moet er ook zijn tussen ouders, kinderen, grootouders, school en gemeentevertegenwoordigers (ds.-kerkenraad-gemeenteleden)onderling.
Voor de buitenwacht (niet eigen geloofskring) die ook mee mag kijken: van hoe het er in een boerengezin geloofsmatig aan toe gaat..van die groep hoop je dan ook -misschien te idealistisch gedacht -dat zij bij het lezen..zich misschien eens gaan afvragen is er nog zoiets als geloofbeleving/opvoeding in ons gezinsleven, doen wij nog aan iets en hoe gaat het er in ons gezin aan toe?

Wat verder opviel was dat het luchtig bleef en niet verstrande in frustratietalk en schoppen tegen het geloof, het bleef bij de spiegel,
de karakters werden naar mij gevoel niet genoeg uitgediept, maar goed het ging en bleef om een 12jarig meisje en haar kijk op haar leven en dat met genoeg humor, het verhaal las in een treinvaart..naar de titel van het boek..het einde was wat slap, zeg maar er was geen einde..er moest een einde komen..
Tot slot vraag en begrijp ik persoonlijk niet de vele media aandacht die het boek krijgt, het lijkt wel alsof het boek kost wat kost aan de man/vrouw moet..ja ‘het gaat enkel nog om geld in de maatschappij..verhalen, daar koop je tegenwoordig niks meer voor..(blz. 73)’ of toch nog wel? kwestie van van uit welke optiek bekijken we dit weer: volwassen, kind, kerk.. materieel/geestelijk..wie wordt er gediend..? auteur/uitgeverij/geloofsgesprek in de eigen geloofskringen waar de schrijfster zelf uit voort komt? of dan toch ook de buitenwacht..beetje idealistisch bezien.
Het boek had trouwens ook voor 15 euro verkocht mogen worden..een Zeeuws strand foto met schrijfster was ook genoeg geweest..en niet tweemaal hoe mooi ook de auteur..als de prijs ermee gedrukt kon worden..
Al met al lees zelf het boek maar eens en misschien mag deze recensie u erbij helpen of afhelpen..,
met dank aan de schrijfster Franca Treur, proficiat met je debuut, werkelijk slim geschreven, de wereld bezien vanuit de kleine wereldwijze Katelijne met haar vragen en oplossingen.

een boeiend boek, ik dacht eerst, waar gaat dit verhaal naar toe, maar het gaat nergens naar toe, het geeft gewoon een naar m.i. reeel beeld van hoe het leven van een meisje dat opgroeit in een streng christelijk gezin kan zijn.
Knap om zo een boek te schrijven zonder te vervallen in oordelen! Ik herken er persoonlijk ook delen in vanuit mijn opvoeding, erg leuk om dingen terug te lezen die ik al vergeten was, maar mij door dit boek wel weer herinnerde.